Het is hartstikke zonnig en nog steeds koud op deze 19e maart. Mijn rug en spieren sturen mij vandaag naar buiten. Zij protesteren al langer tegen mijn voornemen om een aantal kubieke meter compost voor de tuin te bestellen. Het lijkt alsof ze willen vragen of het toch wel echt nodig is. Immers ik promoot al lang tegen ieder die het maar horen wil om al het plantmateriaal in de tuin te laten. Het lijkt alsof mijn rug en spieren willen zeggen: “dat heb jij toch ook al gedaan, is dat niet genoeg dan”. Ik moet zeggen ze brengen mij wel aan het twijfelen en ik neig er naar om hen hun zin te geven. Tegelijkertijd ligt het boekje van de leverancier op zo’n 50 cm naast mij typende hand op dit moment.

Ik vervolg mijn wandeling door mijn tuin. Enige inspectie na zo’n grimmig verlopen winter is best wel op z’n plaats. Dicht bij huis lijkt alles de winter aardig doorstaan te hebben. Ik zie de, nog niet gesnoeide lavendel en denk dat dit nu toch wel snel moet gaan gebeuren. Wat verder aangekomen in mijn tuin kom ik toch wel slachtoffers tegen van de winterkou. Hopelijk loopt e.e.a. toch nog uit van onder af aan. Zonneroosjes lijken het slachtoffer geworden. Vervolgens kom ik in mijn stekkenhoek aan. Het meeste lijkt deze winter niet te overleven. Hierbij staan dan ook de ingedroogde stekken van de laatste bos rozen die mij nu inmiddels overleden vriend aan zijn vrouw gegeven heeft. Natuurlijk wist ik begin november dat rozen stekken die twee weken in de verwarmde kamer hebben gestaan wel heel erg veel gevraagd is maar de natuur heeft mij wel meer verrassingen gegeven dus waarom nu niet maar koning winter heeft andere ideeën gehad. “Hoop doet leven moet ik toen gedacht hebben”. Helaas is dat letterlijk en figuurlijk niet het geval geweest. Achter in de border zie ik nog Pluimhortensia staan. Ook deze moet ik nog terug gaan knippen tot zo’n 30 cm van de grond. Deze Hortensia zal dan steviger zijn en rijker bloeien. Even later zie ik mijn vaste planten border en kijk naar de troosteloze restanten van de vorig seizoen zo rijk bloeiende border. Enkele weken geleden heb ik netjes alle vaste planten en siergrassen terug gesnoeid en uiteraard het snoeisel laten liggen. immers wie verwachtte na de vorige vorstperiode eind maart nog een venijnige “finale klap” van Koning Winter. De Uit Wales meegebrachte Penstemon kan ik wel vergeten evenals mijn roze Lavendel. Ik heb weer wat te doen als wij dit jaar in de Zomer Wales weer gaan bezoeken. Het beeld van deze border die mijn tuin in de zomermaanden zo laat opfleuren, is triest. Het is de prijs van mijn voorliefde voor vaste planten. Dit weet ik ook wel maar het doet toch zeer om dit trieste plaatje te zien. Dit is echt niet gewoon op 19 maart. Op 19 maart loopt alles weer uit en ziet de bodem weer groen. Zo hou ik het mijn cursisten In de Tuinen van Appeltern ook voor. Het gaat goed komen hoor!

Aangekomen langs mijn vijver, zie ik een ijslaag liggen. moeilijk te beseffen dat waarschijnlijk binnen twee weken de warme plekjes weer vol zullen liggen met kikkerdril. De beplanting in en rondom de vijver lijken de pesterijen van Koning Winter goed doorstaan te hebben. Echt genieten kan ik dan van de bodem bedekkende  Abies procera ‘Glauca’ die zo met haar staalblauwe naalden een mooi samenspel heeft met de Ophiopogon planiscapus “Niger” die met zwarte blaadjes een mooi stilleven in kleur samenwerkt met de “buurman”. Eigenlijk verwonderlijk dat de Ophiopogon er zo gezond uit ziet op dit moment omdat deze na vervelende vorst vaak zeer gehavend uitziet.

De bolgewassen doen hun best om hoog boven het snoeisel van de afgesnoeide Molinia’s uit te tornen. Even verder kom ik aan bij de vaste planten border tegen de berceau van Witte Regen. Deze border bruist van het leven door de bloembollen die ik hier enkele jaren in verstrooid heb. Natuurlijk hangen enkele nog slap vanwege de vorst maar dit gaat wel goed komen. Zie je wel zeggen mijn rug en spieren: het kan nog best een jaartje zonder extra compost: “echt niet”, denk ik dan.

Aangekomen in mijn rozentuin aan de zijkant van de woning, kijken de rozen mij vragend aan. Zij moeten nu toch echt gesnoeid gaan worden want ondanks de koude lopen de struiken toch al uit. Ik moet deze week toch echt even tijd zien te vinden om een paar uurtjes de tuin in te gaan. Deze keer met handschoenen aan, denk ik dan. Om te voorkomen dat ik weer drie weken lang van die fijnen doorntjes in mijn vingers heb zitten. De rozentuin is wit met gele accenten. Wel zit er in een vak nog Scilla siberica als restant van een vorig thema. Deze Scilla’s zijn blauw maar zie die er maar uit te krijgen. Ze bloeien in het voorjaar en zijn allang uitgebloeid als mijn thema “wit met geel” tevoorschijn gaat komen. Dus voorruit maar.

Door smalle hagen kom ik aan in mijn voortuin. Deze tuin is symmetrisch. Aan weerszijde, uiteraard hoe kan het ook anders, vaste planten borders. Vaste planten aan de zijde van het woonhuis lopen al wel uit door de warmteafstraling van het huis. De rest blijft nog lekker waar ze zitten in de grond. Nondejeu koud, lijken ze te denken. De Gaura die ik meegebracht heb uit Wales lijkt het ook begeven te hebben. Hardleers ben ik wel. Verliefd worden op soorten en variëteiten uit het Verenigd Koningrijk heeft z’n prijs. Vak kunnen deze niet tegen uitdrogende vorst maar wie weet verrassen ze mij nog en lopen ze vanuit het hart van de plant nog uit…. In het middenvak heb ik een Border met wuifgras. Uiteraard terug geknipt. In deze border heb ik vele bloembollen staan waaronder de door mij eerder beschreven Keizerlijke Keizerkroon die nu vanwege de vorst een diepen buiging voor mij lijkt te maken. De voortuin gaat wel goed komen, denk ik. Nog even kijken naar de Mistletoe die afgelopen jaar uiteindelijk aan mijn sierappel zijn ontsproten. Ze hebben het wel koud maar die groeien wel verder. Ik vind het heel apart om Mistletoe in mijn tuin te hebben. een keer weer eens iets nieuws onder de knie gekregen. ook ik heb mijn uitdagingen in mijn tuin nodig om het interessant te houden! Zoals je leest heb ik ook mijn teleurstellingen in mijn tuin maar die dagen weer uit tot verbeteringen. nog moeilijk voor te stellen maar over een paar weken ziet alles er weer fleurig uit.

De Choisia ternata “Aztec Pearl” laat d.m.v. haar bloemknoppen het leven en de toekomst zien die weldra tevoorschijn gaat komen.

Op patrouille door mijn tuin: